De ooievaar is geland!

Hoi iedereen!

Het is al lang geleden dat ik iets op mijn site gepost heb maar ik had er een goede reden voor. Op 28/9 moest ik dus naar de monitoring waaruit bleek dat ik al serieus wat weeën had maar niet krachtig genoeg om een bevalling op gang te brengen. Er werd daar besloten om mij op 1/10 in te leiden. We hadden er ons reeds bij neergelegd dat het een inleiding ging worden. Op zich niet zo erg maar een spontane bevalling had toch leuker geweest in onze ogen. Het maakte voor ons niet uit zolang ons bolleke gezond op deze wereld zou komen.

Op de avond van 28/9 kreeg ik steeds meer weeën die ook pijnlijker werden. Op zich maakte ik me zo geen zorgen want ik had dit reeds al gehad. Ze waren nog steeds te onregelmatig en niet krachtig genoeg. Tot ik in bed kroop... Daar kreeg ik gedurende een uur om de 10 minuten zeer pijnlijke weeën. Ik kon ze wel verdragen m.b.v. de relaxatietechnieken die ik tijdens de kine-sessies geleerd had. Na een uur heb ik besloten om ze in bad proberen op te vangen. Ik had ook ventje al wakker gemaakt voor het geval het zover zou zijn. In plaats van af te nemen kreeg ik er steeds meer. Nu was het al om de 7 à 8 minuten. Ze werden ook wel steeds pijnlijker. Na een half uur in bad gezeten te hebben was het al om de 3 à 4 minuten! Toen besefte ik wel dat het tijd was om naar de materniteit te gaan. Ik ben dan uit bad gekropen en we hebben ons klaargemaakt. Om toch zeker te zijn heb ik een volledig uur gewacht. Ik heb gauw nog iets gegeten omdat ik wist dat ik lang nuchter ging moeten blijven en zo had ik toch wat reserves binnen. Om 2u zijn we vertrokken en om 2u30 kwamen we toe in de bevallingskamer. Daar hebben ze mij aan de monitoring gehangen en, ja hoor, de arbeid was duidelijk begonnen! Ik had nog maar 1cm opening bij aankomst. Er werd een perfusie-toegang geprikt voor het geval ik medicatie zou moeten krijgen en de dokter werd opgebeld. Om 6u kwamen ze opnieuw kijken hoever ik stond en ik had al 4cm opening! Ik was echt blij dat het zo snel ging en het lukte mij zeer goed om de weeën op te vangen. Om 6u30 kwam de kine toe om mij verder te helpen met de weeën. Rond 8u30-9u had ik al 6cm opening en moest ik toch in bad om mijn weeën beter te kunnen opvangen. Het lukte mij aardig, ze waren pijnlijk maar met die relaxatie-oefeningen lukte het echt wel om ze te verdragen. De gynaecoloog kwam langs om mijn vliezen te breken en zei me dat het zeker voor het aperitief zou zijn ;o) We hebben toen nog gelachen dat het die van 's middags ging zijn en toch niet die van 's avonds. Neen ons foempeke zou daar zeker voor de middag zijn. Bij het breken van de vliezen zagen ze dat er meconium in het water was. De vroedvrouw kwam me dus verwittigen dat ze na de geboorte het kindje onmiddellijk zouden wegnemen voor controle i.p.v. foempeke op mijn borstkas te leggen. Ik was wel wat ongerust maar toch maakte ik me niet te veel zorgen, dit gebeurt wel vaker zonder dat er iets mis is met de baby. Tussen de weeën door hoorde ik vanuit de andere bevallingskamers de baby's geboren worden en dit gaf mij moed. Ik hoorde ze wenen en keek al uit naar het moment dat dit bij ons het geval ging zijn. Maar toen liep het mis. Al gauw bleek dat ons foempeke niet wou indalen en bovendien was het een sterrenkijker. Mijn baarmoederhals wou zich nog amper verder openen en gedurende 2u heb ik continu persweeën gehad. Ik moest persen maar mocht niet en moest het steeds weg puffen. Er zaten ook geen pauzes meer tussen. Ik kon niet meer en was op! Ook werd ik in allerlei houdingen gelegd om de baby te doen indalen maar ook te doen kantelen zodat het geen sterrenkijker meer zou zijn, maar tevergeefs. Ik haalde 8cm en daar bleef het bij. Er veranderde niets meer, alles viel stil behalve die persweeën, die bleven aanwezig. De vermoeidheid sloeg toe en ik kon ze nog amper weg puffen waardoor ik meer en meer begon te persen waardoor de baarmoederhals opnieuw dicht ging. De gynaecoloog kwam me zeggen dat hij me niet wou bevallen zonder epidurale verdoving. Het was veel te gevaarlijk voor mij maar ook voor de baby. Hij verplichtte me om minstens de laagste dosis te nemen zodat ik wat kon uitrusten en zo de kans zou laten aan de baarmoederhals om volledig open te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. En inderdaad, ik heb kunnen uitrusten tot ik mocht beginnen persen. Het was slechts een therapeutische dosis die 2u zou werken, dus geen comfort-epidurale. Na 2u had ik volledige ontsluiting en rond 17u30 mocht ik beginnen persen. Ondertussen was mijn epidurale uitgewerkt en kon ik alles voelen hoe het moest. Aangezien ons foempeke niet gedraaid was en geblokkeerd zat in het geboortekanaal, heeft de gynaecoloog de zuignap moeten gebruiken om ze te deblokkeren. Ik ga niet negeren dat bevallen van een sterrenkijker zonder epidurale verdoving zeer pijnlijk is. Maar ik hield het vol, ik wou ons foempeke zien en dat gaf me moed. Tussen het persen door viel ik steeds in slaap, de vroedvrouwen en kine zeiden erna dat ze dit nog nooit gezien hadden ;o) maar ik was zodanig bekaf dat ik niet meer kon. Maar eindelijk om 18u11 was ons foempeke er! Helaas had ik maar enkele seconden om ons kindje te bewonderen. Foempeke had meconium ingeslikt en ingeademd en maakte bovendien koorts (38,9°C). Ze hebben de longetjes geaspireerd en de verzorging gedaan en eindelijk kon ik ons spruitje vasthouden.

Een flinke meid van 3,640kg en 52,5cm die we Annelore hebben genoemd! De snede werd opnieuw genaaid, wat niet zo aangenaam was maar alles voor onze kleine meid! Daarna was het puur genieten met ons drietjes. Eindelijk na zoveel tijd konden we haar vasthouden en bewonderen. Ik mocht ook onmiddellijk haar eerste flesje geven en die heeft ze flink opgedronken. De tranen vloeiden over onze wangen en ik kon maar niet geloven dat we eindelijk mama en papa waren. De vermoeidheid was van de slag over ;o) Na 2u skin to skin met ons meisje te hebben genoten mochten we naar de materniteit om daar te gaan uitrusten. Aangezien ik een privé-kamer had mocht ventje gedurende heel het verblijf daar blijven slapen en dit heeft hij ook gedaan. Het was zalig! Ik had nooit gedacht dat een mens zo gelukkig zou kunnen zijn. Het is een onbeschrijflijk gevoel, je kan het niet verwoorden en niet uitleggen, het is iets heel speciaal. Puur geluk!

Gisteren ben ik thuis gekomen, met bijhorende tranen natuurlijk ;o) We zijn haar na het ontslag gaan aangeven aan de gemeente en daar zag ik het zwart op wit: Annelore DW, onze dochter, onze grote wens, ons grote langverwachte wonder! De traantjes kwamen opnieuw in de ogen en dan reden we naar huis. Haar eerste nachtje is redelijk goed verlopen. Ze heeft flink geslapen en werd enkel wakker voor haar flesje.

Vandaag zijn we onze Mickey gaan halen en het eerste contact verliep uitstekend! Hij gaat er nu zelfs bij liggen als ik ze in mijn armen heb. Enkel als ze weent blaft hij nog een beetje omdat hij dit niet gewoon is. Dan pak ik hem op en laat ik hem snuffelen zodat hij ziet dat zij dat is, daarna stopt hij.

Ik ben blij dat ik eindelijk thuis ben. Eindelijk onze eigen routine zoeken en onze meid verzorgen hoe wij het willen. Op de materniteit voel je je steeds bekeken en gecontroleerd, bovendien ben je nooit op je gemak want er kan altijd iemand binnenvallen en ik was het beu om daar steeds op die kamer te zitten. Ik was wat ongerust dat ik nog niet naar huis mocht omdat ik last had van hoge bloeddrukken en vochtretentie. Ook bij ons Annelore werd gedacht dat ze een te hoge bilirubine-gehalte had maar dit bleek na een bloedafname onjuist te zijn. Uiteindelijk werden we beiden goedgekeurd en mochten we naar huis. Zalig genieten met ons viertjes in de zetel, dit hebben we tot nu toe al gedaan.

Als ik stilsta bij mijn bevalling denk ik: "oke het was pijnlijk, moeilijk, lang en vermoeiend maar ik zou het zo weer opnieuw doen om te krijgen wat wij nu gekregen hebben!" Toen ik van de bevallingskamer naar de materniteit mocht, heeft een vroedvrouw mij helpen omkleden. Ze zei: "gooi ik de slaapkleed weg of hou je die bij?", mijn antwoord was: "hou ze maar bij misschien kan ik ze nog gebruiken voor mijn tweede bevalling" waarop zij verwonderd reageerde, ze had dit net na zo'n zware bevalling nog nooit gehoord!