De voor en nadelen van het vak

Deze maand was het opnieuw een heel drukke maand. Aangezien ik fulltime werk is het echt niet evident om alles klaar te krijgen, laat staan om eventjes tijd te maken voor mezelf. Het was niet zo'n goede maand voor ons. Naast twee ongevallen met mijn auto en problemen met het plaatsen van onze poort, was het op het werk ook niet zo evident. Het is zweten want, ook al lijkt educatie zo simpel, dit is het niet. Het vergt structuur, kennis en heel veel ervaring. Gelukkig heb ik de eerste twee al waardoor het nu toch al wat vlotter verloopt. Maar dit is niet enkel het probleem. We zijn met 10 educatoren. Allemaal heel leuke collega's, echt waar. En ik ben nog steeds blij dat ik de stap heb gemaakt. Maar soms heb ik de indruk dat ik als bouche-trou fungeer. Momenteel zit ik steeds in het intake-bureau en oke, dit moet inderdaad gebeuren maar moet het steeds dezelfde persoon zijn? Ik heb tot nu toe nog maar 3 consultaties mee gevolgd en ik stel me toch de vraag of ik hiermee wel iets kan bijleren. Gelukkig mag ik al groepseducatie doen, dit is toch al een grote stap vooruit want groepseducatie is alles behalve gemakkelijk. Nu, we hebben onze nieuwe uurrooster gekregen en het is me daar opgevallen dat ik meer ga meelopen met de consultaties. Hopelijk blijft dit zo want vorige week mocht ik de consultatie volgen en ineens komt de chef naar mij om te zeggen dat ik onverwacht moest intaken... Momenteel voel ik me dus echt de persoon die ze gebruiken als ze ergens personeelstekort hebben en wanneer ik dan niet "gebruikt" kan worden kan ik eventueel meelopen om interessante dingen bij te leren. Ik heb wel gezien dat ik vanaf volgend uurrooster mijn groepseducaties al alleen mag doen en dat er geen supervisor meer is. Dit is toch al een stresserend punt die wegvalt.

De patiëntenpopulatie valt ook heel goed mee. Beter dan verwacht eigenlijk, met hier en daar eens een uitzondering. Het zijn meestal wel lieve mensen die dankbaar zijn voor wat je doet. Ik kom ook in contact met zwangere vrouwen. Heel veel zelfs want zwangerschapsdiabetes komt, net als de gewone vorm van diabetes, meer en meer voor. Soms denk ik bij mijn eigen "prijs u gelukkig dat je al een wondertje hebt want had je nog in die MMM gezeten dan had je het serieus moeilijk gehad" en dat is ook zo. Nu komen we ook veel op de materniteit terecht bij vrouwen die net bevallen zijn of vrouwen die wegens een risicozwangerschap opgenomen zijn. En soms heb je er eentje tussen die er toch in slaagt om al die nare gevoelens weer naar boven te brengen. Zo ging ik vorige week woensdag met mijn collega naar de materniteit voor een pas ontdekte zwangerschapsdiabetes. Wanneer we zo'n patiënte moeten educeren, dienen we eerst een paar vragen te stellen in de genre van: "heb je al kinderen, heb je al zwangerschapsdiabetes gehad, ..." en één van de belangrijkste vraag die we stellen: "is de baby op natuurlijke manier verwerkt of hebt u beroep gedaan op IVF of ICSI". Waarom stellen we die vraag? Wel, vrouwen die zwanger worden m.b.v. deze technieken zijn meer vatbaar om zwangerschapsdiabetes te krijgen. Een heel normale vraag dus, maar blijkbaar niet voor iedereen. Die vraag hebben wij gesteld aan deze patiënte en we kregen daarop een allee-wat-stel-je-me-daar-nu-voor-een-debiele-vraag-hoe kan-dat-nu-dat-je-zo-zwanger-moet-worden-reactie met de typische rollende ogen die zeggen "maar enfin, wie wordt er nu ZO zwanger?!" Haar reactie gaf me echt het gevoel dat ICSI of IVF abnormale manieren zijn om aan kinderen te geraken, het was precies of we een moord hadden begaan met die vraag te stellen. Ik had goesting om te antwoorden: "Tja niet iedereen kan 3 kinderen na mekaar kweken zonder enige problemen he..."