Spoedopname

Hallo iedereen,

Hier was het de laatste week een heel hectische en rare week, een zwarte week, een week van angst maar die gelukkig goed is afgelopen. Op 12/5 ging ik naar mijn educator-cursus. Ik had wel al van de nacht voordien enorm veel last van mijn maag, ik hield niets binnen en voelde me gewoon rot. Maar kom, ik werd 17/5 geopereerd dus moest ik nog even op mijn tanden bijten. Ik kwam op school toe en een collega van mij, die eveneens de cursus volgt, vond het niet meer kunnen. Ze heeft me naar spoed gesleurd, want eerst wou ik natuurlijk niet gaan. Tot een dokter van bij ons, die net die dag kwam les geven, mij verplichte. Het ging niet goed met mij, ik zag er grauw en ziek uit. Op spoed waren de parameters in orde maar toen de dokter de resultaten van de bloedafname kwam vertellen schoot ik toch in paniek. Ik had ondertussen ook al een serieuze pijn gehad in mijn maagstreek en ze hebben me een morfine-derivaat moeten toedienen want zowel ontstekingsremmer als milde pijnbestrijding werkte niet. De dokter zei dat het ernstig was, heel ernstig. Serieus gestoorde testen maar ook mijn lipasen waren helemaal niet goed, ik sloeg er een record mee zei hij. Ze stonden namelijk op 28. 000! Hij had dit nog nooit gezien. Ik moest dus opgenomen worden, onmiddellijk. Ik verhuisde van de spoed naar een dienst waar ik nooit gedacht had dat ik me zo slecht ging voelen. Het personeel was daar onvriendelijk, zonder begrip en totaal ongeschikt. De dokter liet maar onderzoeken uitvoeren en liet maar alles aanslepen. Een echo gedaan, een CT gedaan en de conclusie was: acute biliaire pancreatitis, t.g.v. mijn galstenen dus. In het weekend ging het van kwaad naar erger, ik mocht niet meer eten, niet meer drinken, ik zag af van de pijn en bleef heel de dag liggen, ik sliep continu door, ik was zodanig moe dat ik gewoon geen bezoek kon verdragen maar de pijn was het ergste. Wat het ik afgezien, ik overdrijf niet. Dit gevoel is onbeschrijflijk, het was een afschuwelijke knagende pijn die niet te verdragen was. Ik bleef morfine-derivaten krijgen samen met de ontstekingsremmers en de paracetamol maar enkel de morfine hielp. Spijtig genoeg kon ik dit niet te veel krijgen. In hetzelfde weekend kreeg ik te horen dat ik misschien wel op intensieve zorgen zou moeten liggen! Ik wou dit echt niet en heb er voor gevochten om daar niet te geraken, gelukkig is dit ook niet doorgegaan. Maandag kwam mijn chirurg langs, bij wie ik de operatie zou laten doen, en dit voelde aan als een scheutje frisse lucht. Tot nu toe hadden de dokters mij gezegd dat ik dinsdag zeker niet zou mogen geopereerd worden en dat ik zo'n afschuwelijk onderzoek moest doen waar ze met een darm via de slokdarm naar de galwegen gaan en daar stenen verbrijzelen. Dit is zeker geen aangenaam onderzoek en ik zag dit echt niet zitten. Maar Prof. Delvaux gaf me opnieuw hoop, ze zouden een MRI doen waarbij ze gingen kijken of er stenen elders in men lichaam te bespeuren waren, indien dit het geval was dan zou ik dat onderzoek eerst moeten doen anders zou ik worden geopereerd. Dinsdag, de dag van mijn geplande operatie, mocht ik naar het onderzoek. De andere dokter kleurde maar alles zwart en zei dat ik heel waarschijnlijk niet zou geopereerd worden. De voormiddag duurde lang maar uiteindelijk kwam de assistente van Prof. Delvaux met het verlossende nieuws: galwegen zijn vrij maar er is wel een groot abces die moet gedraineerd worden. Maar ik kon worden geopereerd. Drie uur nadien lag ik op de operatietafel en toen ik ontwaakte was de pijn weg, mijn geluk kon niet op, ik was eindelijk pijnvrij! Zelfs de pijn van de operatie heeft me tot nu toe geen last bezorgd. Het is precies of ik zodanig veel pijn heb gehad dat ik nu geen pijn meer voel. Na de operatie kwam Prof. Delvaux naar mij en vertelde mij dat ik heel veel geluk heb gehad want ik heb de dood werkelijk in de ogen gekeken. Ik stond op het randje maar ik het het net gehaald. Hij had nog nooit zo'n opgezwollen pancreas gezien en die duwde mijn maag, samen met het gigantische abces, tegen mijn buik. Mijn maag zat dus gekneld en daarmee dat ik niets meer kon eten. Gelukkig is het nu allemaal achter de rug en kan ik alleen nog maar vooruit kijken. Ik lig wel nog in het ziekenhuis want ik zit met een drain die het vocht van het verwijderde abces verder draineert. Ook maak ik continu koorts dus ben ik nog niet 100% in orde maar ik voel me wel veel beter en heb veel meer kleur. Ik kan al alleen rondstappen maar krijg nog steeds antibiotica, ontstekingsremmers en paracetamol via het infuus. Voor de nachten heb ik wel een slaappilletje nodig omdat ik niet zo goed in slaap geraak. Voor de rest is het afwachten, ik laat jullie zeker nog iets weten!

Groetjes