Vandaag had ik opnieuw een afspraak op het CRG voor een echo en een bloedafname. Ik ben heel de nacht regelmatig wakker geworden met zenuwen. Continu droomde ik over de dag dat ik de pick-up had en alles wat daarbij mis kan gaan, ging bij mij dus ook mis... Ook droomde ik dat mijn zus bezig was om zwanger te worden van haar derde en dit lukte niet, net zoals bij ons. Uiteindelijk moest ze dan overschakelen op ICSI. Zijn had, in mijn droom natuurlijk, vandaag haar pick-up en ik was zoooo jaloers dat ik nog moest wachten! Wat een dromen zeg, zot zijn doet geen zeer zeggen ze he...Met zenuwen ben ik dan ook opgestaan en heb ik mij klaargemaakt om veel te vroeg in het UZ Brussel aan te komen. Typisch he, als je uitkijkt naar iets dan ben je daar heel vroeg en als je er tegenop ziet dan kom je meestal nipt of ietsjes later...
Na een lang stress-moment mochten we dan uiteindelijk binnen, het was zelfs later dan voorzien omdat het zo druk was. Na de echografie kwam ik buiten met een dubbel gevoel. Ik heb een follikel van 17,9mm (wat zeer goed is), twee van iets meer dan 16mm en eentje van 14,9mm. Al de rest was nog veel te klein. Toen we naar de auto aan het wandelen waren ben ik ineens in tranen gebarsten. Ik was niet meer zeker of dit genoeg was en of dit een goed resultaat was. Bovendien kwamen al de emoties van de laatste weken los. Ik kon het niet meer inhouden, het kwam er ineens uit. Terug thuis was ik dan opnieuw wat gekalmeerd dankzij men ventje en natuurlijk ook men woefke. Ik weet namelijk dat ik zeker niet mag klagen met dit resultaat maar de schrik dat de pick-up zou verzet worden overheerst mij... Om 17u30 kwam, na een stresserende dag, het bevrijdende telefoontje. Morgen moet ik opnieuw een bloedafname laten doen, geen echografie meer (oef want ik vind dit echt niet aangenaam). Dus weet ik eigenlijk nog totaal niets! Afwachten tot morgen he...
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten