Vandaag is mijn nicht bevallen van een zoontje. Een dikke proficiat dus voor de gelukkige en trotse ouders van Louis! Weer een koppel waar de ooievaar zijn weg probleemloos heeft kunnen vinden...Voor ons is het toch opnieuw slikken en hartverscheurend als we weten dat dit een ongelukje was terwijl we ook weten dat zij eveneens PCO heeft! Ik begrijp dit toch niet hoor. Soms vraag ik mij af of er hier allemaal ooit eens een einde aan gaat komen. Die pijn die we steeds ervaren bij het horen van zo'n nieuws. Gaat deze ooit weggaan als wij onze kindjes hebben? Gaan wij dan kunnen aanvaarden dat koppels "zomaar" zwanger worden? Eerlijk gezegd denk ik niet. Dat gevoel van "jaloezie" gaat volgens mij steeds aanwezig blijven in ons leven. Als je zo moet vechten om een kind te verwekken veroorzaakt dit een wonde die gewoon niet wilt helen. En als die dan toch heelt blijft er altijd een litteken over. En dit litteken gaat blijven pijn doen, ondanks wij toch onze langverwachte kindjes hebben.
Morgen heb ik mijn eerste echografie, samen met een bloedafname. Ik moet eveneens ook beginnen met het inspuiten van Orgalutran. Ik ben benieuwd hoe het er in mijn buik nu aan toe gaat... Ik hoop op positief nieuws en ik hoop dat we niet lang meer moeten wachten op de pick-up. We zijn nu al ongeveer halverwege. Morgen is het de zesde inspuiting Puregon die ik moet nemen, het begint dus te tellen...
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten