Hoe kan het voor sommigen zo simpel zijn om kinderen te krijgen? Het is precies of ze er enkel aan hoeven te denken en ze worden zwanger. Soms vraag ik mij af of deze mensen er bij stilstaan wat voor een wonder dit wel is? Beseffen ze wel hoe gelukkig ze zijn om bij een vingerknip ouder te worden? Ze willen een kind, bespreken het, beslissen om er aan te beginnen en klaar is kees! Of omgekeerd, ze willen geen kind, bespreken het niet en beslissen niet om er aan te beginnen en hier is het ook in orde! Hoe kan dat nu?! Worden wij gestraft om dingen die wij eventueel mis hebben gedaan in ons leven? Dient het om ons een wijze levensles te leren? Hoe komt het dan dat die andere mensen dit niet voor hebben? Hoe komt het dan dat maar een beperkt aantal mensen moeten vechten voor een kind? Ik zoek en zoek en zoek in ons verleden maar ik vind niets. Wij hebben nooit iets erg gedaan in ons leven, nooit de wet overtreden, nooit iemand het leven ontnomen. Neen, integendeel, wij hebben het zelfs best wel moeilijk gehad in onze jeugd. Wij hebben ons door moeilijke periodes moeten sleuren is het dan nu niet voldoende? Waarom moeten wij het nu nog steeds moeilijk hebben? Waarom kunnen wij niet zoals vele andere koppels onze grootste droom waarmaken zonder enige problemen? Dit blijft nog steeds een mysterie voor ons. Hebben we misschien al voldoende geluk gehad in ons leven? Wij hebben goede ouders, leuke zussen, super neefjes en nichtjes, een mooi (maar wel bescheiden) huisje, een schat van een hondje. Is dit de reden? Hebben wij te veel? Maar zijn ze hierboven vergeten wat wij in onze schooltijd hebben meegemaakt, wat er in beide families al gebeurd is, hoe mijn ventje zijn job verloren is en er zo lang heeft over gedaan om (eindelijk!) een nieuwe job te vinden, de miserie die ik momenteel meemaak op het werk? Zien ze dit niet of zijn ze het gewoon vergeten?
Maar zoals ze zeggen: ieder huisje heeft zijn kruisje.
Wij zijn misschien wel gelukkig op andere vlakken maar dit weegt niet op tegen onze vurige wens om kinderen te hebben.
Het enige wat ik tot nu toe als antwoord gevonden heb is dat wij dit moeten meemaken zodat wij dubbel zoveel (en als het niet meer is) beseffen hoe gelukkig we zijn als we ooit een kindje (of meer) van ons tweetjes kunnen hebben en hoe dit het grootste wonder is die we ooit hebben meegemaakt! Daar probeer ik mij aan op te trekken. Tot nu toe lukt dit wel redelijk maar toch blijf ik moeilijke momenten hebben. Ach het heeft geen zin om hierover te piekeren. Daarom dat ik het op mijn blog schrijf, hier kan ik dit gevoel kwijt en ben ik opnieuw gerust voor een paar dagen! Dus, beste lezers, bedankt om mijn gezaag aan te horen (of moet ik eerder zeggen aan te lezen ;o)), jullie zijn schatjes!
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten