Ons geheimpje

Gisteren hadden we opnieuw echo-controle. Heel de dag ben ik nerveus geweest en stelde ik mij allerlei vragen. Ik was bang dat er toch iets mis was met ons foempeke door al die bloedingen! We mochten pas tegen 19u gaan dus was het nog een volledige dag afzien! Uiteindelijk kwamen wij daar om 18u30 toe en mochten we praktisch onmiddellijk binnen. Oef geen wachttijden!

Eerst hebben we de tripple test en bloedresultaten besproken. Mijn kans op trisomie 21 is 1/7334, wat zeer miniem is. CMV was nog steeds negatief en mijn schildklierhormoon was eveneens in orde. Perfecte resultaten dus!

Daarna allerlei symptomen besproken maar dat duurde kort aangezien mijn misselijkheid nog maar zeer sporadisch voorkomt. Ik ben enkel nog moe en ik moet veel plassen, dat is al! ;o) Mijn bekken doen wel soms pijn waardoor ik slecht slaap. Ik ben toch wat bang voor bekkeninstabiliteit maar het is nog niet overdreven dus vindt hij het niet alarmerend.

Dan was het echo-tijd! Ik mocht mij gaan uitkleden (toch onderaan) en op de echo-tafel gaan liggen. Eerst heeft hij gevoeld en gekeken of er niets mis was met mijn baarmoederhals maar dit was in orde. Ook heeft hij eventjes mijn buikje gemeten en gekeken hoe hoog de baarmoeder lag, 14cm wat goed is! Dan heeft hij eindelijk de echo-machine genomen. Na wat gesukkel met de nieuwe technologie (hij is rond de 70 denk ik dusja...) kon hij er eindelijk aan beginnen. De sonde lag maar pas op mijn buik dat mijn ventje al vroeg: "Is het een jongen of een meisje?" Hij antwoordde al lachend: "Hola hola niet te rap he!" hihi. Eerst heeft hij alles gemeten en alles bleek ook wel normaal. Hij/zij meet 11cm en weegt 153g. We hebben foempeke opnieuw zien drinken en duimzuigen. Ook wuiven heeft hij/zij gedaan. Het was een zalige echo! We hebben alles in detail gezien: het hartje, de maag, de ruggengraat, de hersenen, de thorax (en bijhorende ribben ;o)), de femur en het onderbeen, de handjes, de voetjes, de armen, kortom alles dus! Ik verschoot er van dat je met een 2D echo zoveel kon zien. En dan kwam het cruciale moment: hij zoemde in op het geslacht en zei volle overtuiging wat het werd. Op het scherm was het ook duidelijk te zien want ik herkende het meteen. Toen ik zei dat het toch niet 100% betrouwbaar was zei hij: "Er is 90% kans dat het een ... wordt". We zijn heel blij met wat het wordt alhoewel we met het ander geslacht even gelukkig zouden zijn. Toch blijf ik er heel voorzichtig mee omgaan want het is nog vroeg en je weet nooit dat de baby verkeerd lag om het goed te zien. Het was wel overduidelijk maar toch, je weet nooit! We zijn gewoon blij dat alles in orde is en dat we weten wat het waarschijnlijk wordt want die spanning was echt ondraaglijk!!!

Aangezien een zusje van mij hier af en toe meeleest en we het voor de familie toch wel geheim willen houden zal ik het geslacht hier niet prijsgeven (sorry ;o)). We willen echt dat het een verrassing blijft voor onze familie!

Daarna moest ik natuurlijk op de weegschaal... Hum 2kg verdikt, oeps! Tja ik heb wat onder mijn voeten gekregen dat de paasklokken teveel zijn langs gekomen maar ja ik zal nu proberen te letten op mijn voeding, beloofd dokter!

Greetz

PS: De eerste echo is het billetje, boven-, onderbeen en voetje van ons foempeke ;o)