Sedert een paar dagen voel ik ons foempeke heel duidelijk en goed. Ik voelde hij/zij al een tijdje (precies bubbeltjes die ontploffen) maar nu zijn het echt stampjes geworden. Vorige keer heb ik dan eens getest of ik het ook al aan de buitenkant kon voelen. Dus ben ik gaan platliggen op mijn bedje en heb ik met geduld afgewacht en ja hoor... Ineens voelde ik bubbeltjes op mijn buik, precies iemand die met zijn vinger vanbinnen aan het porren was. Het was een zalig gevoel! Natuurlijk heb ik die avond ventje ook eens laten voelen. Ik had hem gezegd om goed te drukken op mijn buik aangezien het nog van ver komt en dat het nog heel lichtjes is. Maar de durf was er niet, hij was bang om ons foempeke (en mijzelf) pijn te doen. Dus heb ik maar zijn hand goed ingedrukt en toen zei hij ineens "Oh ja!". Een mooi moment die we zeker nog eens moeten overdoen. Gisterenavond hebben we nog geprobeerd maar helaas, foempeke weigerde om te bewegen. Nochtans voelde ik hem/haar gisteren heel de dag door. Eergisteren nacht ben ik er zelfs wakker van geworden! Ja ja hij/zij laat mama nu al niet meer slapen ;o) Vanavond zullen we dan nog eens proberen en als het niet lukt dan zal het via de doppler moeten gebeuren. Gisteren is mijn zusje ook op bezoek gekomen. Het was heel leuk omdat ik hier heel de dag maar alleen zit en niets te doen heb. Dus heeft dit voor wat afwisseling gezorgd, het heeft me goed gedaan! Ik had haar ook beloofd om eens met de doppler te luisteren, ze was er zo benieuwd naar. Dus gisteren was het een goed moment hiervoor. Het hartje was heel goed te horen, beter dan alle andere keren (damn voor men ventje... :o() en bewegen deed hij/zij ook in overvloed! Men zusje vond het super om te horen, haar moedergevoel kwam ineens naar boven ;o).
Met het hondje van mijn ouders gaat het spijtig genoeg niet zo goed. Eten gaat heel moeilijk, mijn moeder moet soepjes maken voor haar en haar eten geven met de lepel. Ik weet niet wat ik ga doen of hoe ik ga reageren als ze het niet overleefd, vooral nu mijn hormonen zo op tilt slaan... Ik zit nu soms al te wenen als ik er gewoon aan denk. Mijn lief bolleke, ik ga er echt moeite mee hebben maar ze heeft er wel de leeftijd voor natuurlijk (15 jaar). Het is te hopen dat ze het nog eventjes volhoudt. Zou het zijn dat ze afziet dan laten we haar inslapen want we willen echt niet dat ze pijn heeft.
Maandag mogen we opnieuw op echo-controle. Ik ben benieuwd! We gaan toch nog eens navragen of het geslacht wel degelijk klopt, je weet nooit ;o) Toch blijf ik wat angstig dat de gynaecoloog iets abnormaal ontdekt op de echo, je hoort zodanig veel verhalen! Ach ja ik denk dat die angst er steeds gaat zijn, of ik nu 19 weken ver ben of 40 weken. We proberen er mee te leven ;o)
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten