Een sterretje aan de hemel

Hoe ik deze morgen ontwaakt ben ga ik nooit meer vergeten. Ventje maakte mij wakker om slecht nieuws te vertellen: Noya (mijn hond die bij mijn ouders is blijven wonen) is vannacht overleden. Het was te verwachten maar toch, het kwam als heel onverwacht nieuws over. Gisteren ging het al niet goed, ze had water op haar longen. Na het bezoek van de dierenarts belde mijn mama om te zeggen dat ze een cortisone-spuitje gekregen had en dat het normaal beter zou moeten gaan. Dus had ik verwacht dat ze het nog eventjes ging volhouden. Foute inschatting van mij dus... Ik heb serieus spijt dat ik ze niet ben gaan bezoeken. Noya was alles voor mij, een lief en zacht woefke, je kreeg er zoveel liefde van! Ik weet dat het voor zoveel mensen onbegrijpelijk is dat je zo rouwt om een dier maar in onze familie zijn de dieren evenzeer geliefd als de mensen, ze zijn tevens een familielid en als eentje overlijdt dan verlies je werkelijk een dierbare. Noya was er altijd voor mij (voor ons). Ze kwam mij troosten als ik verdrietig was, ze kwam bij mij liggen om mij gezelschap te houden en ze was steeds blij als ze mij zag waardoor ze mij met vreugde tegemoet kwam. Mijn schatteke, ik ga ze zo missen! Gelukkig heb ik onze Mickey die mij vandaag al veel heeft zitten troosten (lees mijn tranen heeft zitten oplekken). Ik hoop gewoon dat ze geen pijn heeft gehad en gewoon in haar slaap is heengegaan want ze heeft al genoeg afgezien de laatste dagen. Rust maar goed uit mijn bolleke, we zien je graag!