De meeste mensen die het niet hebben meegemaakt zien deze problemen en meestal dus ook de bijhorende behandelingen (IUI, IVF, ICSI, donatie, adoptie, Clomid ed) als iets futiel, iets dat "toch geen probleem?" is, als iets "normaal". Maar ze staan vaak niet stil bij de fysieke maar eveneens de emotionele impact dat dit heeft op een mens EN op een koppel! Voor hen betekent IVF bijvoorbeeld: één keer naar de dokter gaan, daar beslissen dat IVF gedaan wordt en daar wordt het probleem "gefixed". Ze vergeten (of weten meestal niet) dat dit inhoudt:
- je moed bijeenrapen en beslissen dat je, na zoveel maanden intensief proberen op de natuurlijke wijze, hulp nodig hebt van iemand die je totaal niet kent.
- je intieme zelf blootstellen aan mensen die je totaal niet kent en meestal nog nooit gezien hebt (want je moet meestal een formulier invullen vóór je het bureau binnengaat): zeggen hoeveel keer je seksueel actief bent per week en dergelijke, lijkt allemaal heel simpel op zich maar probeer eerst eens en dan zullen we verder praten.
- binnengaan bij de dokter en voor je probleem "durven" uitkomen omdat je weet dat er zoveel onbegrip is in de maatschappij. Draai het of keer het hoe je het wilt maar onvruchtbaarheid blijft een taboe!
- omgaan met de shock als je het slechte nieuws te horen krijgt.
- je probleem "aanvaarden", of eerder leren mee omgaan want aanvaarden kan je nooit!
- talrijke pijnloze maar ook pijnlijke onderzoeken of operaties moeten ondergaan om na te gaan wat juist het probleem is. En ja hoor, dit is zowel bij de man als bij de vrouw. Wat dacht je? Dat de man enkel zijn kwakje moest afgeven? (wat al emotioneel heel moeilijk is voor een man)
- omgaan met de wachtlijsten: neen hoor, wat dacht je? Je kan niet altijd onmiddellijk beginnen hoor! Leuk als je al zoveel jaren bezig bent om te kunnen bereiken wat je het liefste wilt. En neen, je kan het niet vergelijken met een wereldreis...
- dan mag je eindelijk beginnen... Spuitjes (of pillen slikken) a volonté. En niet om eender welk uur, nee nee je moet zien dat je elke dag op hetzelfde uur spuit (of slikt) dus als je een feestje hebt: pech maar dan zul je het moeten doen met de sanitaire voorzieningen (tenzij je liever hebt dat ze op je vingers zien gewoon omdat ze curieus zijn niet omdat ze begripvol zijn)!
- Och was ik bijna vergeten: bloedafnames. Voor de behandeling (diagnose), nog eens voor je begint met je spuiten of pillen (ze moeten toch zien of dit wel het goede moment is om te beginnen), tijdens de spuitjes of pillen (en het gaat niet om één keertje hoor... vooral niet als je slecht reageert op de hormonen), voor de PU of insiminatie of om te zeggen dat het nu DE moment is om te vrijen (ook steeds leuk dat dit je opgelegd wordt, heel romantisch en spontaan), voor de TP nog eens (na een goeie shot HCG dat niet altijd even pijnloos is) en dan na de TP. Als je de pech hebt om niet zwanger te zijn mag je er dan nog eentje laten doen om nog eens goed herinnerd te worden dat het HCG wel degelijk op 0 staat! Indien je zwanger bent mag je nog eens verscheidene keren langsgaan om toch te zien dat je HCG voldoende stijgt. Vóór de PU moet je dan nog eens een paar keer leuke vaginale echo's laten maken om te zien of je wel genoeg follikels hebt, wat zeer leuk is als ze moeten koteren...
- dan komt de dag van de PU: och dat kan toch geen pijn doen? Neen???!!! Prik in de poep om wat te kalmeren, infuus krijgen (altijd leuk als je aders kapot zijn val al de vorige bloedafnames en eventuele pogingen), en dan mag je alleen beginnen wachten in het OK tot het jouw beurt is. Dan is het eindelijk jouw beurt en moet je daar met je benen gaan open zitten voor 3 mensen die je nog nooit gezien hebt in je leven (als je pech hebt dat het niet jouw behandelende arts is). Daar wordt je dan nog eens geprikt op een heel gevoelige plaats, gezellig! Wat ik het leukste vond is als ze moesten koteren om de eicellen eruit te krijgen. Wat zei je? Pijnloos? Think again! Ook heel romantisch dat je ventje een kwakje moet afgeven aan iemand die hij nog nooit gezien heeft... Jippiee hoe tof zeg!!!
- komt de dag van de TP: ah ja dat ook nog, tussen de PU en TP heb je dan een twijfel-moment. Neen hoor, het lukt de dokters niet altijd om de kindjes te maken (die je normaal als koppel zelf zou moeten kunnen maken). Je moet eerst het telefoontje afwachten dat je wel degelijk embryo's hebt om in te planten. Als je chance hebt dan heb je er toch wel eentje. Daar mag ventje er dan toch wel bij zijn, kwestie van de romantiek er in te houden he... Je mag daar weer met je beentjes gaan openliggen voor 3 total strangers en daar wordt je kindje ingeplant via een buisje. Hummm ja voelt best wel natuurlijk aan.
- dan komen de wachtweken: stress tot en met want wat als het (weer eens) niet gelukt is? Wat als dit je laatste poging is? Ah ja dat waren jullie vergeten, in België worden slechts 6 pogingen terugbetaald en dit voor het volledig aantal kinderen dat je zou willen. Dus pech als het voor je eerste kindje maar met de 6e poging lukt, als je een tweede wilt moet jij maar de gigantische som betalen. Hoeveel kostte het bij jullie om zwanger te worden??? (zwangerschapstest niet incluis) Je moet niet vragen hoe de koppels zich moeten voelen in landen waar het helemaal niet terugbetaald wordt! In deze weken twijfel je dan: doe ik een test of niet? Want je hebt er al zoveel negatieve testen achter de rug dat je zelfs niet meer durft een test te doen omdat je die teleurstelling van dat negatieve resultaat nu wel meer dan beu bent! En laten we niet die leuke utrogestan-tabletten vergeten. Hmmmm dat voelt echt wel lekker aan in de broek...
- de grote dag is aangebroken. Je gaat eindelijk het resultaat weten en daar heb je slechts 2 opties: zwanger (joepie maar toch besef je het niet want het kan gewoon niet dat je nu wel zwanger bent) of niet zwanger (steeds leuk om te horen na de zoveelste poging nietwaar?)
- zwanger: daar begint het dubbel gevoel. Je bent ontzettend blij maar zo bang want je hebt al een (of meerdere miskramen) achter de rug of je bent vroeger moeten bevallen en je kindje heeft het niet overleefd. Kortom alles is nog heel pril en fragiel en je wilt het meest dierbare voor jou niet zomaar afgeven. Je hebt er al zo moeten voor vechten en het dan kwijtraken is gewoonweg vreselijk! "Ah nu kan je dus eindelijk genieten" wablieft? No way hoor!
- niet zwanger: vind maar de moed om aan de zoveelste poging te moeten beginnen als de eerste al niet gemakkelijk is... Verschrikkelijk moet het zijn! Alles herbegint: het wachten, de twijfel, de hoop-wanhoop, de pijn, ... Wat zei je? "Och ja als het deze keer niet lukt ga je GEWOON naar de volgende poging toch, niet?" Maar natuurlijk, zo simpel is het ook he...
- ik ben dan nog vergeten wat een impact de hormonen hebben op je leven: agressief en humeurig (leuk voor je partner), veel onbegrip van de collega's/vrienden/soms ook familie hiervoor, vergeetachtig, opgeblazen, opvliegers, verdikken (vooral leuk in de zomer), puisten krijgen, blauwe plekken/pijnlijke en gevoelige buik hebben van de spuiten, zwangerschapssymptomen (deze wil je dan hebben maar wel van zwanger te worden, niet van een spuit), slapeloze nachten, seksuele betrekkingen komen op een laag pitje te staan, ... Ik zou kunnen blijven doorgaan!
Als ik iets vergeten ben mogen jullie zeker aanvullen! De lijst met de ervaringen van mij en mijn lotgenootjes volgt...
Opgelet: begrijp mij niet verkeerd. Ik ben blij dat wij de beslissing genomen hebben en ik had het er zeker voor over om onze grote droom waar te maken. Mijn bedoeling is slechts aantonen aan "leken in het vak" dat zo'n vruchtbaarheidsbehandeling niet is wat ze denken en dat daar heus wel veel meer komt bij kijken dan gewoon een babbeltje met de dokter.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten