Pijnlijke momenten

Het is al even geleden dat ik hier nog iets schreef maar ik had gewoon de moed en goesting niet. Ondertussen is er nog niet veel veranderd en ben ik nog steeds niet aan de 2e cryo-poging kunnen beginnen. Twee dagen na de bevestiging van de negatieve zwangerschapstest, kreeg ik mijn maandstonden. Ik ging dan ook die dag om mijn bloed te laten nemen. Die dag moest ik werken, dus kon ik ook in mijn dossier kijken. Bij mijn twee eerste bloedafnames was mijn HCG lichtjes gestegen. Bij de eerste stond het op 3.8 en bij de tweede 4.2. Bij deze derde bloedafname verwachtte ik dat het opnieuw aan het zakken was, aangezien ik toch een bloeding had. Maar tot mijn grote verrassing stond het 10.4. Ik kon er niet meer aan uit! Het CRG belde dat ik niet mocht beginnen met de Progynova zolang mijn HCG zo hoog stond, het moest minstens onder de 5 staan. De volgende dag moest ik opnieuw voor een bloedafname gaan en opnieuw moest ik werken dus kon ik toen ook in mijn dossier kijken. HCG stond nu 12.6! Het CRG belde mij, opnieuw, om te zeggen dat het nog steeds gestegen was en dat ik binnen een week opnieuw een bloedafname moest laten doen. Zo gezegd zo gedaan en mijn HCG stond 42.4. De verpleegster die ik aan de telefoon kreeg zei me om maandag opnieuw bloed te laten nemen tenzij ik echt wel pijn kreeg, dan moest ik dringend naar het ziekenhuis komen. Ze voegde ook toe dat de situatie hopeloos was en dat dit zeker niet goed zal aflopen. Misschien wat bot van haar maar tenminste iemand die eerlijk is... Tot nu toe heb ik nog geen uitleg gekregen over wat het zou kunnen zijn, iedereen die ik aan de lijn krijg zwijgt in alle talen en als ik het expliciet vraag dan antwoorden ze dat ze het niet weten en dat ik zeker niet ongerust moet zijn. Ik heb zelfs Dr. Blockeel proberen te bereiken maar hij was precies niet blij dat ik hem persoonlijk opbelde en wimpelde mijn telefoontje af door te zeggen dat ik maar later moest bellen omdat hij bezig was. Leuk... Ik ben enorm ongerust en bang ook. Ik weet wel dat dit niet goed zal aflopen maar dit wachten op ... niets is afschuwelijk. Ik krijg er nachtmerries van en barst in tranen uit op het werk als er zich moeilijke situaties voordoen waarbij een zwangerschap aan te pas komt. Het ergste is dat ik symptomen heb goed wetende dat dit toch niets wordt. Vaak droom ik dat ik een curettage moet ondergaan en dat ik hierdoor niet meer kan stoppen met wenen omdat ik niet wil dat ze mijn kindje afpakken. Ik weet dat ik ook niet mag klagen, dit is slechts de eerste poging, maar toch blijft het pijnlijk. Al de emoties die ik bij de pogingen voor ons Annelore had komen opnieuw bovendrijven.

Aangezien ik morgen verlof heb, ga ik vanavond bloed laten trekken zodat ik 's morgens niet zo vroeg moet opstaan. Bovendien hebben poppemie en ventje de griep en moeten we Annelore morgen inschrijven in het schooltje bij ons. Dus veel tijd zal ik morgen niet hebben...

Ik laat jullie alvast iets weten!