Wat wordt het?

Gisteren moest ik voor een echo gaan met bloedafname. Heel zenuwachtig en niet uitgeslapen door het nacht-piekeren kwamen we drie kwartier vroeger toe aan het ziekenhuis. Op het tweede verdiep bleek er niet veel volk te zijn. We hadden geluk want we werden praktisch onmiddellijk naar binnen geroepen. Een studente moest de verpleegkundige assisteren en zij ging dus ook mijn bloedafname doen. Het was niet zo'n aangename ervaring maar dat meiske zal het natuurlijk enkel door ervaring leren. Na de bloedafname wou de studente mij een papier geven waarop ze uitleg kreeg van de verpleegkundige: "dit is voor een zwangerschap" ik kreeg het moeilijk zeer goed wetende dat deze zwangerschap sowieso niet goed zal aflopen. Je zou zeggen: "misschien wist ze dit niet en dacht ze dat het om een zwangerschap ging" maar niets is minder waar want toen ik het papier in mijn handen kreeg stond er op geschreven: vermoeden van EUG, met andere woorden vermoeden van extra-uterus graviditeit of buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Denken ze nu echt niet na over wat ze voor de patiënt zeggen? Dit is echt onaanvaardbaar vind ik persoonlijk. Bovendien ben ik kwaad, kwaad op het CRG want ze zeiden mij in het begin dat het zeker geen extra-uteriene zwangerschap kon zijn, terwijl ze dit al van in het begin vermoeden!

Soit, ik liep met tranen in mijn ogen opnieuw naar mij stoel om mijn beurt af te wachten. Eindelijk mocht ik binnen en kwam de echografist mij halen. Het was een vrouw, ze las mijn papier en vertelde me dat ze haar meer ervaren collega er ging bij halen. Toen hij toekwam, konden ze er aan beginnen. Ze begonnen te zoeken waar de vrucht zat. Niets, dit is wat ze hebben gevonden. Er was geen vruchtje te bespeuren. Wat nu? "Tja we gaan een volgende echo doen en als er daar nog niets te zien is en je HCG blijft stijgen, krijg je een spuitje om het vruchtje te vernietigen" een spuitje om het baby'tje te doden dus :o( zo kwam het over. Ik mocht me opnieuw aankleden maar toch bleef ik ongerust. Ik besloot om mijn eigen gynaecoloog op te bellen en schetste hem het verhaal heel kort. Hij stelde me gerust en zei dat je met zo'n lage HCG sowieso geen vruchtje kon vinden op een echo. Hij vertelde me dat het ook een biochemische zwangerschap kon zijn en dat een extra-uteriene zwangerschap nog niet 100% zeker was aangezien het nog te vroeg is om iets te vinden. Ook hij stelt voor om af te wachten en zien hoe het HCG reageert. Met een beetje geluk daalt het vanzelf. Ik moest hem wel nog doorbellen hoeveel mijn HCG van gisteren was, de resultaten waren toen nog niet binnen. Het was dus opnieuw afwachten wat het CRG ging zeggen. Om 18u belde een verpleegkundige van het CRG en zo ging de conversatie:

CRG: "mevrouw uw weet dat deze situatie hopeloos is en niet goed zal aflopen, ja?"

Ik: "euh ja" (dank u wel voor de tactvolle manier waarop u dit formuleert)

CRG: "ok, uw HCG is opnieuw gestegen dus willen we het op zeker spelen en zondag een echo doen, ja"

Ik: "ok"

CRG: "u wordt dus zondag om 10u30 verwacht op de +2 van het CRG, Dr. Blockeel wilt de echo zelf doen. Het echolokaal zal gesloten zijn maar hij is wel bezig met insiminaties. Van zodra u de verpleger of Dr. Blockeel ziet mag u zich bij hen aanmelden, ja"

Ik:" Ok, dit zal ik doen. Maar mag ik nog vragen hoeveel mijn HCG nu stond?"

CRG (op een kwade toon) : "208, maar mevrouw u moet u geen illusies maken hoor. Uw andere hormonen zakken dus dit wordt echt niets!"

Ik: "dat weet ik ook maar dit is uit nieuwsgierigheid. Dank u wel, goede avond"

CRG: "dag mevrouw, tot zondag"

Tot zondag? Ik hoop dat ik deze tactloze en onbeleefde vrouw nooit meer tegenkom! Dit gesprek heeft me echt gekwetst en bovendien mag ik zelf niet informeren naar mijn waarden, hoe onbeschoft is dit nu???

Besluit op het einde van deze dag: ik weet nog steeds niet of het een biochemische of extra-uteriene zwangerschap is. Dus staan we eigenlijk nog steeds op hetzelfde punt dan 3 weken geleden... Zo blijven we bezig, nietwaar?