Een moeilijke start

Ons prutske is al bijna 3 weken oud, dringend tijd voor een update dus ;o)

Het was een moeilijke start voor Thomas maar ook voor ons. Op de materniteit verliep de borstvoeding zeer moeilijk en zijn nachten waren echt niet goed. Steeds wenen, we wisten echt niet meer wat doen. Hij heeft ook twee keer drie uur onder de lamp gemoeten door een icterus.
Eens thuis gekomen kwam alles een beetje op z'n plooi. Hij begon beter te drinken en weende minder, waarschijnlijk omdat ik ook minder stress had. Ik was zoooo blij dat ik thuis was, de materniteit maakte mij echt depressief. Ik werd steeds afgebroken door de vroedvrouwen, het kwam er op neer dat ik niet voor mijn kind kon zorgen hoe het moet! Soit, eens thuis kon ik mijn eigen goesting doen en kon ik eindelijk genieten van ons kindje.
Ondertussen drinkt hij helemaal hoe het moet maar zijn nachten zijn nog vrij kort, al vind ik dat ze aan het verbeteren zijn. In het begin werd hij om het anderhalf uur wakker en soms sliep hij helemaal niet tussen de voedingen. Nu laat hij toch al drie uur tussen elke voeding waardoor wij ook wat meer rust krijgen ;o)
Overdag is hij heel braaf, je hoort hem bijna niet, enkel als hij honger heeft. Hij is ook meer wakker en alert.

Een week na mijn ontslag op de materniteit, zijn we naar onze eigen pediater geweest om hem eens te laten wegen, meten en ausculteren. Ik had niet zoveel vertrouwen in de twee pediaters van de materniteit. Met Annelore hadden we een zeer goede pediater op de materniteit. Hij kwam elke dag langs en controleerde dagelijks de reflexen. Deze twee raakten hem amper aan... Ik voelde er mij niet op mijn gemak bij. Voor alle zekerheid heb ik besloten om toch wel naar onze eigen pediater te gaan, en terecht...
Hij begon de reflexen na te kijken en deed de valtest, iets wat de twee andere pediaters zelfs niet hadden gedaan! Daar zagen we dat zijn linkerarm niet reageerde. Ventje en ik begonnen te panikeren. De pediater heeft verschillende keren de test gedaan en het was steeds hetzelfde. Het was ons ook opgevallen dat hij deze arm nooit omhoog hield of bewoog, hij liet het steeds langs zijn zij hangen. Maar soms doen baby's dit, waardoor onze frank niet onmiddellijk gevallen was. Ik voelde me enorm schuldig hierdoor en voelde me echt een slechte mama!
Volgens hem ging het over de parese van Erb-Duchenne, dit zou een verlamming zijn van de schouder en bovenarm door een ontsteking van de zenuwknoop van de schouder. Het zou zeer zeldzaam zijn (3/1000) en zou komen door een moeilijke bevalling, meestal door extern trauma (trekken aan de schouders). Onze grote jongen heeft inderdaad sterk geduwd om er uit te komen en is er lichtjes links gekanteld uitgekomen. Dit zou dus de verklaring kunnen zijn van het trauma. Aangezien het zeer zeldzaam voorkomt, ging hij voor ons eens opzoeken wat er moest gebeuren. Het zou in principe na 3 maanden vanzelf moeten verdwijnen maar indien dit niet het geval is zou een operatie waarschijnlijk noodzakelijk zijn. We moesten hem opnieuw contacteren indien we geen nieuws kregen van hem. Het weekend ging voorbij en we hadden nog niets gehoord. Zondagavond gingen we zijn badje geven en daar hebben we gemerkt dat hij een bolletje had tussen zijn nek en zijn sleutelbeen. We waren al aan het panikeren en aan de ergste zaken aan het denken (tumor, sleutelbeen uit de kom, ...). Maandagmorgen was mijn eerste taak de pediater opbellen. Toen ik hem het verhaal vertelde was hij opgelucht. Blijkbaak wijst dit bolletje op een fractuur van het sleutelbeen, het bolletje is herstelweefsel dat ontstaat bij de genezing van de fractuur. En inderdaad, de dagen nadien is hij zijn arm meer en meer beginnen gebruiken. Hij kan het ook echt omhoog houden. De pediater zei dat de prognose zeer gunstig was. Binnen een maand gaan we nog eens op controle hiervoor.
Nu weten we dus waarom hij zo weende op de materniteit, hij moet echt pijn hebben gehad!

Annelore reageert zeer goed op haar broer, ze helpt ons bij zijn verzorging en geeft hem kusjes en aaitjes ;o) maar soms merk je toch wel wat jaloezie. Als we met hem bezig zijn heeft zij ineens iets nodig: ze heeft honger of dorst, ze moet naar de WC, ze heeft ook een nieuwe pamper nodig, ... Dit is natuurlijk wel normaal dus maak ik me zeker geen zorgen. Ze is voor de rest heel braaf en begrijpt het wel als we haar uitleggen dat ze even moet wachten.

Onze dagen zijn momenteel goed gevuld met allerlei activiteiten. Ventje is nog tot het einde van de maand thuis maar we zijn eigenlijk nog geen enkele dag echt thuis gebleven, we zijn steeds op stap. Van rusten komt dus niet al te veel in huis...