Het geheim onthuld

Het is lang geleden dat ik hier nog gepost heb en jullie hebben waarschijnlijk in spanning zitten afwachten dat ik mijn bevallingsverhaal kwam posten.

Ik ben inderdaad bevallen maar door de drukke dagen (vooral nachten ;o)) is het mij nog steeds niet gelukt om het hier neer te pennen!

De nacht van zaterdag op zondag 02/12/2012 had ik al een bericht gepost dat de arbeid was begonnen. De weeën waren er, hevig zelfs en met heel veel regelmaat. We hebben met alle zekerheid toch tot 's morgens afgewacht om ons Annelore wakker te maken. Ik wou ze niet onnodig storen in haar slaaprust. De weeën bleven hangen op 7 minuten, even was het 5 minuten maar zeker niet gedurende een uur. Om 8u heb ik besloten om mijn ouders te verwittigen dat we Annelore kwamen brengen. We zijn naar hen gereden en eens daar toegekomen werd de tijd tussen elke wee opnieuw steeds langer... We hebben toch voor alle zekerheid bij mijn ouders gewacht want ik voelde dat de arbeid echt wel begonnen was. Rond 11u hebben we toch besloten om naar het verloskwartier te rijden.
Om 11u30 kwamen we daar toe. Ik legde het probleem uit en ook dat ik normaal 's avonds zou worden ingeleid. Ze onderzocht mijn slip met een product om te zien of het vochtverlies vruchtwater was: "twijfelachtig" klonk het. Ze besloot om me te onderzoeken op ontsluiting: "hoeveel had u bij de gynaecoloog vrijdag?" Euh nog niets... "Ik voel hier 2 cm en verweking hoor". Voor de zekerheid moest ik een uur aan de monitoring hangen. Deze toonde aan dat ik wel met een regelmaat weeën had maar er was nog een te lange tijd tussen elke wee, bovendien waren mijn weeën nog niet hevig genoeg.
Ze belde de gynaecoloog op en ik kon kiezen: blijven en onmiddellijk inleiden of afwachten tot 's avonds en, indien nodig, dan inleiden. Hmmm de keuze was snel gemaakt: blijven en inleiden. Ik zag het niet zitten om de arbeid 's nachts te doen, vooral omdat ik al zo'n korte nacht achter de rug had. Bovendien sneeuwde het en waren de banen gevaarlijk glad en we wonen op 30 min van het ziekenhuis. Veel meer argumenten had ik niet nodig.
We mochten eerst iets gaan eten en ons gaan inschrijven, nadien mochten we terugkomen.
Rond 14u hebben ze de perfusie gegeven en zijn mijn weeën steeds heviger beginnen worden. Ze kwamen ook korter op één. Rond 17u was mijn ontsluiting reeds gevorderd naar 5cm. Ik ving mijn weeën op door op een ballon te gaan zitten. Op een bepaald ogenblik voelde ik dat ik naar de WC moest. Ik stond recht en had nog net de tijd om de ballon weg te duwen of mijn vliezen braken. Alles op de grond, het bleef maar stromen. Ventje belde de vroedvrouw op, ik was ondertussen naar de WC gehold en heel de bevallingskamer lag onder water ;o). Het bleef stromen op de WC, ik ging terug naar mijn bed en daar bleef het ook stromen. Op aanraden van de vroedvrouw ben ik heel de tijd in bed blijven liggen. Ze hebben verschillende keren de lakens moeten vervangen. De gynaecoloog was net toegekomen en kwam om de ontsluiting te meten. Hij ging voelen en doordat hij op mijn buik duwde vloog er nog een heel deel vruchtwater op hem. Hij had zijn gewone kledij aan. Alles op zijn pull, broek en schoenen! Hij mocht zich van de slag gaan omkleden ;o). Hij moest er zelf wel mee lachen en zei "Ik had je gezegd he dat je teveel vruchtwater had". Iedereen begon te lachen.
Na het breken van de vliezen is het vrij snel naar 8.5 cm gegaan maar dan is het opnieuw beginnen aanslepen. De laatste anderhalve centimeter kwam maar niet. Er was al even sprake dat het opnieuw een sterrenkijkertje was en zo voelde het ook aan. Net als bij mijn bevalling van Annelore bleven die laatste centimeters ontsluiting aanslepen maar de persweeën kwamen steeds korter opeen. Op een bepaald moment had ik ze zelfs, net als bij Annelore, continu. Het begon ondraaglijk te worden maar het was te laat voor een epidurale. Ik ging moeten doorbijten tot het einde. Het was moeilijk en de handen van ventje en van mijn kiné waren bijna gebroken ;o) Ik heb opnieuw allerlei onmogelijke houdingen moeten aannemen om toch maar de baby de laten draaien. Geen resultaat, het bleef een sterrenkijker. De kans was dus groot dat het geboren zou worden met de zuignap, net als Annelore. Mijn ontsluiting was wel gevorderd naar 9 cm.
Op een bepaald moment voelde ik echt druk en had ik fameuze persweeën. Ik hield ze in maar toch voelde ik dat de baby eruit kwam, ik zei tegen de kiné "hij komt er uit, hij komt er uit!" maar zij antwoordde dat dit onmogelijk was, hij kon er zomaar niet uitfloepen aangezien het een sterrenkijker was. Maar ik voelde echt iets naar beneden schuiven. Ze keek voor de zekerheid tussen mijn benen en ik zag ineens haar gezicht en die van ventje wegtrekken. Ventje duwde op de bel, de vroedvrouw kwam binnen met de gynaecoloog en ik zag ze ineens alles in een haast klaarleggen. De gynaecoloog had net zijn handschoenen aan en geen tijd gehad om te gaan zitten of onze grote jongen floepte er na één keer persen er uit! Ik zag echt de gynaecoloog een doelmansbeweging maken om onze kleine op te vangen hehe.
Onze Thomas was eindelijk geboren (21u14)! Hij was net op het laatste ogenblik lichtjes gedraaid waardoor hij er gemakkelijker uit kon. Een flinke jongen van 3.850kg en 53cm, een mooi brokje om tien dagen te vroeg geboren te zijn. Het gewicht van de placenta was anders ook niet mis: 950g, bijna een kilo aan moederkoek! Zonder het gewicht bij te rekenen van het vruchtwater... Ik had echt een fameuze buik!
Hij had de navelstreng wel rond zijn nekje maar niet zo strak. Ik kreeg hem onmiddellijk op mijn buik, een moment dat ik met Annelore nooit heb gehad. Zowel ik als ventje konden onze tranen niet inhouden. Eindelijk was hij er, ons tweede wondertje! Een prachtig moment die we nooit zullen vergeten. Gekomen met de eerste sneeuwval van het jaar 2012.

Onbegrijpelijk maar deze bevalling heb ik echt volledig meegemaakt, ik herinner me alles in detail. Met de bevalling van Annelore verliep alles in een roes. Nu heb ik het echt bewust meegemaakt, echt een zalig gevoel.

Onze grote jongen deed het de eerste dagen wel niet zo goed. Hij had geelzucht, moest onder de lamp en dronk niet goed aan de borst waardoor hij te veel vermagerde. Mijn melkproductie kwam ook niet echt op gang. Er was eerst sprake dat ik niet naar huis mocht maar aangezien zijn bloed in orde was konden we naar huis gaan. Ik moet momenteel afkolven en supplementen geven indien nodig.
Het slapen verloopt ook niet zo goed. Hij is heel vaak wakker 's nachts en slaapt vooral overdag. Het is vrij vermoeiend maar we zijn toch superblij met dit wondertje.
De grote zus reageert er heel goed op. In het begin was ze nogal terughoudend maar nu begint ze ons te helpen met de verzorging. Ze beseft ook dat het haar broer is en is er heel lief mee. Tekens van jaloezie hebben we tot nu toe nog niet gezien.
Nu gaan we proberen te genieten van ons gezinnetje!