Vandaag is D-day eindelijk aangebroken. Mijn afspraak in het UZ Brussel kon ik niet meer ontlopen. Met veel zenuwen en onzekerheid stapte ik het ziekenhuis binnen en ging ik recht naar de lift. Ik voelde me echt niet goed, zo nerveus was ik nog nooit geweest! Ik kwam op het tweede verdiep toe, naar de balie gegaan en men afspraak bevestigd. De secretaresse zei dat ik nog even moest wachten. Ik had me al voorzien (ik was namelijk alleen) met een boek, een fles water en iets om te eten. Ik wist van vorige keer dat het lang kan duren, bij onze eerste afspraak hebben we (ja hoor) 2 uur moeten wachten! Blijkbaar was het vandaag niet zo druk want om exact 12u15 mocht ik binnen. Ik kwam in het bureau, de dokter had gezegd dat ik al mocht gaan hij moest nog gauw iets doen. Er zat een stagiaire voor de computer en ik zag op tafel een spuit die ze gebruiken bij KI om het sperma te insemineren. Ik kreeg een krop in men keel omdat ik schrik had dat dit voor mij bestemd was om uitleg te kunnen geven... Maar toch bleef ik met moed wachten. Eindelijk kwam de dokter binnen en ging zitten. Hij vertelde mij mijn resultaten (die ik al wist) en ik verschoot mij enorm. De gevreesde, maar toch onverwachte, woorden (of eerder letters) kwamen uit zijn mond: ICSI!NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEN dacht ik bij mijn eigen, alles behalve dat alstublieft!!!! Plotseling bleek die spuit op tafel niet zo erg meer... Ik had duizend maal liever KI gehad dan ICSI.
Het was me nogal een dag vandaag. Geweend, geweend en nog eens geweend.
Ik vond het zo erg dat men schatteke er niet bij kon zijn... Maar hij moest werken en hij heeft mij voor en na de consultatie opgebeld. Het is gewoon een lieveke, al een geluk dat men ventje mij zo steunt want ik denk dat ik het anders niet zou aankunnen! Dank u sjoeke dat je er zo voor mij bent, ik zie je doodgraag!
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten