Wat een dag!

Vandaag op stap geweest met men schoonouders en mijn zwangere schoonzusje. Op zich was het een heel leuke dag, we hebben er allen van genoten. Maar ... vandaag is ook de dag dat ik beseft heb dat ik zwangere vrouwen probeer te ontwijken. Of deze nu familie, aangetrouwde familie, vrienden, kennissen of onbekenden zijn.

Ik vind het vreselijk om zo te denken. Ik durf zelfs niet meer bij mijn zusje langs te gaan! Hoe erg is dat nu niet?! Je eigen zus ontwijken gewoon om een zwangere buik!

Ik kan het gewoon niet meer aan om met die bolle buiken geconfronteerd te worden. Zolang ik ze niet zie, heb ik er ook geen problemen mee. Ik voel er mij zo schuldig en belabberd bij.

En waar ik nog minder tegen kan, zijn de zwangere vrouwen die klagen over hun zwangerschapssymptomen! Ik kan het niet aanhoren: "pfff had ik geweten dat zwanger zijn zo vermoeiend/moeilijk zou zijn", "die misselijkheid is er mij te veel aan", "ik heb dit, ik heb dat" blablabla... Ik zou verdomme super blij zijn dat ik al die symptomen zou hebben, al is het dat ik ze 9 maanden aan een stuk zou hebben!!!! Deze mensen mogen zich gelukkig prijzen dat ze zo'n wonder kunnen meemaken en het enige dat ze kunnen doen is er over klagen????!!!!! Ik snap dat echt niet, i.p.v. gelukkig te zijn met dat mirakeltje... Neeeeeeeeen "laten we maar zagen en klagen over onze miserie". Wel als ze liever onze miserie zouden hebben: feel free zou ik zo zeggen, ik gun het ze met veel plezier, ze mogen het hebben. Ik ruil dit met veel plezier in met hun miserie hoor!

Pfff wat een ***** dag!

Greetz