De omgekeerde wereld

Gisteren moest ik opnieuw mijn bloed laten trekken om te kijken of mijn HCG gedaald was, en dit was ook het geval. Het stond op 185.9. Goed nieuws dus, enfin goed nieuws, het voelt raar aan. Daar waar andere meiden en koppels hopen dat de HCG stijgt, ben ik aan het hopen dat het daalt. De omgekeerde wereld... Het doet me ook verdrietig voelen, juist om diezelfde reden. Bovendien helpt het niet dat twee collega's van mij zwanger zijn. Bij eentje is het een ongelukje... En natuurlijk zit ze dan ook te klagen over allerhande kwaaltjes en verwacht ook van iedereen rond haar dat ze op handen gedragen wordt. Want ja, als je zwanger bent kan je niets meer he... Ik ga er niet verder over uitwijden maar het komt erop neer dat ze verwacht dat haar collega's al het werk doet terwijl zij op haar gemak zit met een yoghurtje in haar handen.

De andere collega is deze die samen met mij begonnen is aan de brusjespoging, haar eerste poging is dus gelukt en ze is pril zwanger. Voor haar ben ik wel heel blij. Ze heeft al veel meegemaakt in haar leven en verdiend dit wondertje voor 200% maar het doet gewoon pijn. Pijn omdat ik normaal even ver zou zijn had deze poging goed afgelopen. Maar ja, er komen nog andere pogingen he, en hopelijk is de volgende de goede. We zien wel wat er van komt. Momenteel probeer ik zoveel mogelijk te genieten van mijn eerste wondertje en alle andere mooie dingen van het leven. Wat moet een mens anders doen? Treuren en zelfmedelijden hebben zal niet helpen, we moeten voort!