Hier zijn we dan weer

Het is al even geleden maar het waren zeer moeilijke dagen. Ondertussen heb ik een nieuwe bloedafname laten doen en stond mijn HCG 31.9. Goed gezakt dus. Vandaag of morgen moet ik opnieuw voor een bloedafname gaan om te zien of het op nul is. Dan mag ik met de pil beginnen van het moment dat mijn maandstonden doorkomen.

In die tijd heb ik ook verschillende opmerkingen moeten aanhoren van gewetenloze mensen. Zo krijg ik opmerkingen als:

• "je hebt al een kind dus mag je blij zijn"
• "wees blij nu weet je dat je zwanger kunt worden" 2x door de verpleegkundigen van het CRG zelf!
• "waart gij niet zwanger?"
• "gelukkig maar want twee kinderen op zo'n korte tijd is veel te zwaar" het verschil zou 2 jaar geweest zijn!
• "Er zijn ergere dingen in het leven"

En ga maar door...

Bovendien ben ik te weten gekomen dat mijn zusje voor een derde kindje gaat. Ze is begonnen aan de behandeling en wou het me persoonlijk zeggen. Ze was wel zeer bang om mij daarmee pijn te doen. Het heeft me inderdaad pijn gedaan, dit is een zeer onstabiele relatie en zij gaan voor een derde kind! Maar het is ook mijn zus, en ik moet en zal er blij om zijn dat ik een neefje of nichtje erbij zal krijgen.

Ook een specifieke collega van mij is de laatste tijd volledig harteloos. Mevrouw is zwanger van een accidentje en ziet toch zo af dat ze niet beter kon doen dan mijn andere zwangere collega te ondervragen over haar zwangerschapsongemakjes. "Ben jij dan niet zo misselijk? Ben jij ook zo moe? Wanneer heb jij je eerste echo? ..." en dit allemaal in één gesprek aan tafel terwijl ik naast haar zit. Dan durft ze nog naar mij een blik te werpen met een schijnheilig lachje van "ik ben lekker zwanger en jij niet". Hoe moet ik hiermee om? Mensen begrijpen het gewoon niet, die drang naar een tweede kindje. Voor hen is het al goed als je er eentje hebt dus kan het gewoon niet dat die drang naar een tweede even groot is dan deze naar een eerste wondertje. Ik zeg vaak dat als dit alles niet was gebeurd en dat ik gewoon een negatieve test had gehad, dat ik het dan niet zo moeilijk zou hebben. Wat logisch is, want hoe kon het al van de eerste poging zo mis gaan? Wij hadden dit niet verwacht. Maar het is gebeurd en ik geraak er maar niet over. Misschien als we binnen drie maanden aan de nieuwe poging beginnen? Wie zal het zeggen. Ondertussen is het weer afwachten en zien hoe iedereen ons OPNIEUW voorbij steekt.