13 weken, wie had ooit gedacht dat ik de kaap van de 12 weken zou passeren? Ik alvast niet! Het begint meer en meer werkelijkheid te worden. Het besef dat er binnenkort een zusje of broertje voor ons Annelore zal zijn, komt steeds meer opduiken. Toch is de angst dat er iets mis zou lopen nog niet volledig verdwenen. Gisteren hebben we voor de eerste keer met de doppler geluisterd naar ons beebje en ja hoor we hebben het hartje horen kloppen. We hebben hem/haar ook enorm horen bewegen! Dit heeft ons toch wat gerustgesteld.
Nu begint de nieuwsgierigheid toch wat op te komen. Is het een jongen of een meisje? Gaat hij/zij op Annelore lijken of wordt het een volledig andere baby? We zijn echt benieuwd! Toch zullen we hiervoor nog even moeten wachten. Volgende woensdag heb ik mijn 14-weken echo en ik denk dat het nog iets te vroeg zal zijn om het geslacht te weten. We zullen dus nog een maandje geduld moeten hebben.
Ondertussen komt mijn buikje er wat meer uit waardoor het al lichtjes zichtbaar is. Hierdoor wordt het besef nog groter.
De symptomen vallen heel goed mee. Mijn borsten zijn niet meer zo gevoelig en de misselijkheid is stilletjes aan, aan het wegebben. Af en toe heb ik nog zo'n misselijkheidsvlaag maar dit valt zeer goed mee. Ik ben wel heel moe. Zodra ik thuis kom, plof ik me neer in de zetel en val ik praktisch onmiddellijk in slaap! Ik schaam me er wel een beetje voor want hierdoor staat ventje alleen voor het huishouden... Ik hoop dat het binnenkort toch wat zal minderen zodat ik wat meer energie krijg.
Nu is het aftellen naar 13/6 zodat we opnieuw ons beebje kunnen zien, daar kijken we echt naar uit!!!
Nieuw baasje
15 jaar geleden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten