Zoals jullie weten zijn wij vrijdag opnieuw naar de gynaecoloog geweest voor een echografie. We waren heel benieuwd maar ook heel nerveus. Ik was ineens bang dat het hartje gestopt was met kloppen en dat ons foempeke niet meer leefde. Gelukkig zagen we een gezond mini-mensje van 31mm op het scherm! De hartslag was deze keer moeilijker te vinden maar we hebben het heel lichtjes gehoord, het was wel goed te zien dus dat was geruststellend. Toen de gynaecoloog de sonde inbracht begon hij/zij ineens hevig te bewegen! De gynaecoloog verschoot, tja foempeke was precies niet zo blij om gestoord te worden ;o) Ineens draaide ons foempeke zich weg van ons waardoor we konden zien dat hij/zij met zijn/haar beentjes aan het trappelen was. Het was gewoon een super schattige magische echo! Onze avond kon niet meer stuk en heel de nacht speelde dat plaatje zich opnieuw af. Het was zo'n onvergetelijk mooi moment, het mooiste moment van mijn leven denk ik! Die armpjes, die beentjes, dat hoofdje, dat hartje, dat lichaampje... Het is echt al een mini-mensje!Binnen vier weken mogen wij opnieuw voor een echografie gaan. Ik zal dan 13 weken ver zijn. Het zal dan ook tijd zijn om een nekplooimeting te doen. Daar ben ik echt bang voor... Ik probeer er positief in te blijven al is dit niet altijd gemakkelijk. Hopelijk verlopen deze weken snel zodat we ons foempeke opnieuw kunnen bewonderen. Wat zal hij/zij dan opnieuw veranderd zijn!!!
Donderdag heb ik ook nog een afspraak met Dr. Blockeel om ons dossier af te sluiten.
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten