Ik weet niet wat ik de laatste tijd heb maar ik heb blijkbaar weer zo'n moeilijke periode waarin ik me opnieuw de vraag stel: "waarom?". Waarom is het nu onze beurt eens niet? Waarom wij en een ander niet? Waarom is het leven zo oneerlijk? Waarom verstaan de mensen ons niet?
Gisteren zijn we, voor de verjaardag van mijn nicht, op restaurant geweest met mijn nicht, haar ventje, mijn ouders, mijn zwangere zus en haar kindje. Het aperitief hebben we thuis genomen en daar heb ik de laatste echografieën gezien. Dit opnieuw met gemengde gevoelens: superblij om de nieuwe baby te aanschouwen maar eveneens zo droevig omdat het onze echografie niet was... Gelukkig werd ik gespaard van de vervelende vraag "wanneer komen er bij jullie kindjes?", deze eer ging blijkbaar naar mijn nicht. Oef! Mijn vader is namelijk de enige van mijn familie die niet weet dat we bezig zijn. Hij zou zich teveel opjagen in het feit dat het niet lukt, dat er iets mis is. Hou zou er niet kunnen mee omgaan en dit wil ik hem echt wel besparen!Ik weet nog dat wij vorig jaar rond deze periode zeiden: "volgend jaar vieren we Kerst met ons kindje". Kerst is nog ver weg maar soms sta ik er toch even bij stil omdat de dagen zo snel voorbij vliegen. Ik ben al bang voor die periode. Ik vrees dat het weer zo'n treurige Kerst en Nieuwjaar zal worden waarbij ik, en men ventje natuurlijk, weer eens onze geforceerde glimlach zullen moeten tevoorschijn toveren wanneer er ons gevraagd of ons gewenst wordt: "dit jaar kindjes?" en waarbij ons opgewekt antwoord zal weerklinken "wie weet!". Bovendien zal ik dit jaar geconfronteerd worden met de bevalling van mijn nicht in december. Dit is blijkbaar een jaarlijkse traditie, vorig jaar was het mijn vriendin die in december moest bevallen. "Tis' the season to be jolly" zeggen ze dan... Yeah right, momenteel toch niet voor mij hoor! Enfin ik probeer er niet teveel aan te denken al is het niet altijd even gemakkelijk. Het leven gaat door niet waar?
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten