Kaarsje branden

Met nog 20 dagen te gaan sta ik even stil bij de toekomst. Hoe moeilijk het ook is om met de situatie om te gaan, proberen wij toch het beste van ons te geven. Niet teveel aan denken helpt wel maar er volledig niet aan denken lukt ons maar niet! Het is echt moeilijk om het van ons af te zetten en we worden nerveuzer met de dag. Zou de tijd een beetje sneller gaan dan zou het ietsje makkelijker verlopen maarja...

Gelukkig kan ik terecht bij verscheidene mensen: men ventje, men familie, men vriendin Laurenceke, men GOEDE collega's (die op één hand te tellen zijn) maar vooral... men lotgenoten! Wij zijn niet alleen in deze situatie en daarom vind ik dat ik niet enkel voor ons een kaarsje moet laten branden maar ook voor al de mensen die deze lijdensweg moeten ondergaan.

"Lijdensweg" dat klinkt misschien stom en onnozel voor bepaalde mensen, misschien is onze situatie voor die mensen maar een futiliteit. Voor ons is het een struikelblok en een lange struikelblok... T.o.v. andere mensen is dit misschien nog niet zo lang maar wij ervaren het al zijnde zeer lang, te lang! Het begint serieus door te wegen: "alle weer een maand bijgekomen, op naar de volgende". Het volgende babygesprek, de volgende bevalling, de volgende baby vasthouden, de volgende zwangerschap, de volgende confrontatie en... de volgende teleurstelling met bijhorende tranen! En hop, weer een maand er bij en alles herbegint! Zo gaat het maar voortdurend voort tot het jaar opnieuw om is.

Bij deze is het dus gebeurd, het kaarsje brandt mooi naast het Maria-beeldje op onze kast. Hopelijk laat zij, het symbool van de moeder, onze grootste wens uitkomen...

Greetz