Do's & Don'ts

Wanneer je zo verlangt naar een kindje en deze maar niet komt speelt de omgeving natuurlijk een grote rol. Het is belangrijk om steun te zoeken bij de mensen uit je naaste omgeving. Deze proberen je op te beuren aan de hand van bepaalde uitspraken en/of reacties. Zoals ik eerder zei: iemand kan pas verstaan hoe je je voelt als ze het zelf hebben meegemaakt. Daarom ben ik op het idee gekomen om een lijstje te maken van de do's en don'ts i.v.m. onvruchtbaarheid. Misschien een stom gedacht maar ik denk echt wel dat als de mensen dit lezen, dit zeker zal helpen. hier gaan we...

• Wees een luisterend oor: laat mij even mijn verhaal doen, laat me mijn gevoel uitdrukken zo kan je je beter inleven in mijn situatie.
• Laat privacy toe: laat me mijn verhaal doen wanneer ik er voor klaar ben, verplicht me niet om er over te praten als ik het niet wil. Soms wil ik even alleen zijn.
• Een stilte kan wonderen doen: tijdens een tranenwaterval kan het helpen om eventjes niets te zeggen en de tranen hun beloop te laten doen. Dit is een manier om mij te uiten.
• Een schouderklopje/knuffel helpt: laat zien dat je begaan bent met mijn situatie, dat het je iets doet om dit te horen.
• Laat niet overdreven negativiteit toe: soms heb ik een dipje, laat dit toe, het is maar tijdelijk en soms ook nodig om er weer bovenop te geraken.
• Bespaar me zwangerschap-/babyverhalen van vrienden/kennissen: ik wil enkel de jouwe kennen, de rest geeft mij alleen nog maar een slechter gevoel. Ik word er al genoeg mee geconfronteerd.
• Voel je niet gegeneerd om jouw zwangerschap/baby: ik ben zeker blij voor jou, wees jezelf en hou je zeker niet in omdat je bang bent om me te kwetsen.
• Laat mijn "gezonde" jaloezie toe: het is normaal dat ik jaloers ben op mensen die zwanger zijn of een kindje hebben. Zolang deze jaloezie niet ongezond wordt, vormt dit toch geen probleem? Laat mij gewoon doen.
• Respecteer mijn rouwproces: deze bestaat uit verschillende fasen die ik op mijn eigen tempo meemaak. Laat mij dus depressief, boos, euforisch, jaloers, ... zijn. Deze fasen moet ik doormaken om met de situatie te leren omgaan.
• Heb geduld en wees begripvol: soms komt bepaald nieuws hard aan waardoor mijn humeur schommelt, versta dit a.u.b., ik kan er niets aan doen dit is een menselijke reactie.
• Succesverhalen vertellen: bespaar me verhalen over koppels die "zoveel jaren" geprobeerd hebben en er uiteindelijk toch in geslaagd zijn en dit al dan niet met behandeling. Bespaar me verhalen over mirakel-kindjes .
• Verhalen vergelijken: vergelijk mijn verhaal niet met dat van een ander, iedere persoon is uniek en heeft zijn eigen verhaal te vertellen. Als je de mijne met een ander vergelijkt dan voelt het aan alsof het je niet interesseert. Dan draait het verhaal niet meer om mijn verdriet maar om het verdriet van een andere persoon. Zeg vooral niet dat er ergere situaties bestaan, hiervan ben ik zeker bewust maar op dat moment geeft het mij een schuldgevoel dat ik zo treurig ben terwijl andere mensen afzien. Het geeft ook het gevoel dat mijn verhaal onbelangrijk is, een futiliteit die het niet waard is om er over te praten.
• Steeds moed inspreken: "het zal wel lukken" is zeer pijnlijk op momenten dat je een dipje hebt. Het helpt zeker niet om uit de put te geraken, ik denk op dat moment "ja, dat zal misschien, maar misschien ook niet". Niemand kan de toekomst voorspellen. Door zo'n uitspraken denk ik niet nuchter na, ik krijg ook te veel hoop en dan ben ik onmiddellijk teleurgesteld als de maand om is en ik nog steeds niet zwanger ben.
• Advies i.v.m. behandelingen geven: als je het niet zelf hebt meegemaakt weet je er waarschijnlijk ook weinig over, hierdoor komt je advies weinig overtuigend over en heb ik er niet veel aan. Hierdoor jaag ik mij op en kan ik er maar niet aan uit wat ik juist moet doen. Laat mij gewoon doen wat ik wil doen en hoe ik het wil doen.
• "Niet (te veel) aan denken, dan komt het zeker niet": dit geeft ten eerste een schuldgevoel "het is mijn fout dat het niet lukt" en ten tweede hoe kan ik er nu niet aan denken?! Is dit niet meer dan normaal????????????? Het maakt deel uit van mijn leven, ik kan dat verlangen niet zomaar negeren. Ja, bij jou ging het vlotjes. Hoogstens 4-6 maandjes maar na een jaar begint het al door te wegen en elke maand die er bij komt is er eentje te veel en dit tot je aan het volgende jaar komt. Dit kan je enkel begrijpen als je het zelf zou meemaken/ meegemaakt hebben dus zeg me niet dat ik er niet mag aan denken, dit is onmogelijk voor mij! Als je dit niet begrijpt, zeg dan a.u.b. dat zinnetje niet!!!!
• "Jouw tijd komt nog": dit geeft mij opnieuw enorme hoop met de bijhorende teleustellingen nadien...
• "Je bent nog jong he, tijd zat": ja dat wel maar ik wil NU een kind dus maakt het niet uit of ik jong ben en tijd heb of niet.
• Minimaliseer mijn situatie niet: voor jou is het misschien niet erg, is het iets banaal, maar voor mij wel, als je dit niet verstaat laat me dan met rust.
• Heb respect voor mijn keuzes: het is mijn leven, ik bepaal zelf hoe ik deze wil leven.

Ik hoop dat deze tips jullie helpen om ons te verstaan, ons te respecteren en ons te steunen!

Greetz