In Juli 2008, een maand voor onze trouw, besloten mijn ventje en ik om een kindje te krijgen. Vol moed en hoop begonnen we er aan. De maanden vlogen voorbij maar er waren steeds geen tekenen van zwangerschap. Altijd maar diezelfde teleurstellingen.In januari gingen we naar de gynaecoloog voor advies. Daar hebben ze gemerkt dat mijn schildklier onvoldoende functioneerde. Dus kreeg ik Elthyrone voorgeschreven.
Omdat mijn hormonenspiegel eveneens niet goed was had mijn gynaecoloog Clomid, Aacefemine en Parlodel voorgeschreven. Dus wij dachten "volgend jaar deze periode kunnen wij vieren met ons boeleke". Opnieuw diezelfde moed en hoop maar eveneens dezelfde teleurstellingen.
Vier afschuwelijke maanden later besloten we om te stoppen met de Clomid-kuur. Ik reageerde namelijk zodanig fel op de hormonenkuur dat ik mij depressief voelde. Ik verdikte, was de ene dag hyperactief en de andere loom, ik was nerveus en continu opgejaagd, ik had opvliegers en het ergste: ik was agressief t.o.v. iedereen (dus ook men ventje)!
Het was voor mij genoeg, ik was het beu en zo besloten we het hierbij te laten en te zien hoe het ging aflopen zonder medicatie. Maar ons verlangen naar een kind was veel sterker. In juni 2009 contacteerde ik het UZ Brussel voor een afspraak bij Dr. Blockeel. We konden pas in september gaan, nog zo lang!
16 augustus 2008, onze eerste huwelijksverjaardag! We hadden ons die toch anders voorgesteld. We dachten te genieten met ons tweetjes maar daar kwam niets van in huis. Diezelfde dag had ik een miskraam! Ik voelde mij zo schuldig!
September 2009 hadden we onze eerste afspraak met de fertiliteitsarts in het UZ Brussel en daar klonk al de vermoedelijke diagnose: Polycystisch ovarium syndroom of PCO. De arts besloot toch maar een spermastaal, bloedstalen van beiden en een echografie te nemen. Eind september werd de diagnose bevestigd door de echografie. Het was goed duidelijk op het scherm. Eerst vond ik het niet zo erg, maar daarna ben ik beginnen nadenken "Wat als het spermastaaltje ook niet goed is? Wat als er een bijkomende aandoening is die ze nog niet weten? " enzovoort. Dan voelde ik mij schuldig om zo verdrietig te zijn terwijl ik wist dat er vrouwen waren die veel ergere dingen meemaakte: geen kind kunnen krijgen!
12 november moet ik opnieuw naar de fertiliteitsarts en daar zullen we de behandeling bespreken. Op 19 november gaat de verpleegkundige mij uitleg geven i.v.m. de behandeling. Ik ben zo benieuwd maar vooral nerveus! Ik wou dat het al zover was het wachten is afschuwelijk!!!!
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten