Vandaag was het weer eens een baaldag. Het was nu toch al een tijdje geleden dat ik me zo slecht heb gevoeld. Ik ben opnieuw zo down dat we nog geen kindje hebben. Waarschijnlijk komt het doordat mijn collega vroeger is vertrokken. Zijn vrouw is 33 weken zwanger en is vandaag opgenomen in het ziekenhuis omdat ze weeën had. Op zich niet zoiets om jaloers op te zijn maar voor mij zou het al zoveel betekenen om 33 weken zwanger te zijn! Hierdoor waren mijn andere collega's over zwangerschappen en geboortes bezig. Ik stond er bij, ik moest mij echt inhouden om in tranen uit te barsten! Gelukkig is dit niet gebeurd. Het kwam ineens op, ik kon dat gevoel niet tegenhouden. Ik ben het beu om mij zo sterk te moeten houden telkens iemand over zwangerschap/geboorte begint of wanneer mensen ons de gevreesde vragen stellen:- Wanneer komen er bij jullie kindjes?
- Ben je misschien zwanger?
- En nog altijd niets op komst? (terwijl ze weten dat we bezig zijn en dat het moeilijk gaat)
Dan heb je ook mensen die je willen geruststellen:
- Jullie zijn toch nog niet zo lang bezig?
- Jullie zijn nog jong, je hebt nog tijd genoeg. Profiteert er maar van!
- Het is dat het zo moet zijn.
- Het zal wel komen als je het minste verwacht.
- Je moet er je zo niet op richten dan zal het nooit lukken!
- Jullie toer komt nog!
Dit zijn allemaal kwetsende uitspraken van goed bedoelende mensen maar ze helpen ons zeker niet integendeel! Het doet ons nog maar eens dieper in de put vallen! Maar ik ben niet boos op hen. Zij kunnen dat niet weten dat het ons pijn doet.
Dat zijn vragen en uitdrukkingen die ik niet meer gebruik en ik weet waarom! De mensen die dit zeggen hebben de situatie meestal niet meegemaakt waardoor ze ook niet kunnen verstaan hoe wij ons daarbij voelen.
Ik haat het als iemand ons zegt dat we niet zo "ongeduldig" moeten zijn. In het begin hadden wij dit totaal niet maar nu zijn we al meer dan een jaar bezig en het begint te tellen. We zijn het wachten beu en als je zo verlangt naar een baby en je kan er maar geen krijgen geeft dit een afschuwelijk gevoel die je niemand toewenst! Enkel mensen die dit meemaken/meegemaakt hebben kunnen verstaan dat je ongeduldig word... Aan mijn familie heb ik veel steun maar dit verstaan ze niet, ze zeggen mij voortdurend dat ik geduld moet hebben, gemakkelijker gezegd dan gedaan!
Greetz
Geen opmerkingen:
Een reactie posten